Nog één nachtje slapen!

Nog één nachtje slapen en dan heet ik geen Annemarie Netten meer. Zo werd ik de ochtend voor het trouwen wakker. Stiekem vond ik het toch wel een beetje beladen dat ik mijn eigen achternaam, die ik 26 jaar met trots heb gedragen zou veranderen. Maar er stond een hoop op de planning dus lang de tijd om hier over na te denken had ik niet..

Mijn moeder kwam mij ophalen en samen vertrokken we naar het ziekenhuis. Het was zes dagen na de operatie en vanwege de trouwerij en de huwelijksreis mocht ik eerder op nacontrole komen. Alles was goed en met het advies rustig aan te doen vertrok ik vrolijk uit het ziekenhuis, de trouwdag zou gewoon doorgaan en niks stond ons geluk meer in de weg!

Vandaag ga ik bij je weg om morgen voor eeuwig bij je terug te komen

Na de controle in het ziekenhuis reden mijn moeder en ik naar huis toe. Hier controleerde we de laatste dingen, pakte de laatste spullen in en nam ik afscheid van Lucas en Puck (onze hond). Het was een gek afscheid, je deelt dezelfde nervositeit en alle spanning van wat komen gaat. Eenmaal vertrokken was ik weer een stapje dichterbij de grote dag.

Aangekomen bij mijn moeder pakte we alle spullen uit en kwam mijn tante mijn nagels doen.  Het was mijn wens om de avond voor het trouwen nog eenmaal samen met mijn broer en zus bij mijn moeders thuis te eten en te slapen. Het was als vanouds! Iedereen zat op zijn eigen- oude plekje aan tafel, we plaagde elkaar en hadden de grootste lol. In de avond speelde we een spelletje en daarna ging mijn broer samen met mijn stiefvader nog even naar de kerk voor een soundcheck. Ik moest douchen van de kapper en mijn haar hierna insmeren met haarversteviging. Dankzij mijn zus werd geen haar vergeten.

Het laatste nachtje is vast bij elke bride to be hetzelfde. Je doet geen oog dicht, telt de uren en minuten af en loopt in gedachten de hele dag voor de honderdste keer door. Dankzij mijn snurkende broer, die mijn zus en ik rond 3 uur de kamer uitgebonjourd hebben, had ik in ieder geval nog wat afleiding van alle zenuwen.

Onze trouwdag!

Ik was als eerste wakker en nog voor de wekker ging had ik iedereen al gewekt. We gingen ontbijten en de kapper kwam aan. Ik moest stilzitten en wachten. Twee begrippen die in mijn vocabulaire niet voorkomen. Iedereen liep om mij heen en was zichtbaar gespannen. Ik zette een muziekje op en de woonkamer van mijn moeder veranderde in een discotheek.

Net voor Lucas mij op zou komen halen ging mijn trouwjurk aan. Jolize, mijn getuige en vriendin hielp mij in mijn bruidsjurk. In de bruidswinkel hadden wij bij de laatste doorpas alle aankleed- instructies gekregen. Ondanks alle zenuwen die door mijn lijf gierde was het een bijzonder moment. Maar nee! Wat in de winkel al gebeurt was en wat mijn allergrootste angst bij het aantrekken gebeurde… het haakje boven de rits schoot van mijn trouwjurk af! Een momentje van paniek! Maar zonder haakje kan er vast wel getrouwd worden en wij gingen verder met het aankleden. Gelukkig zag je er niks van (mede door mijn bruidssluier) en zakte mijn trouwjurk niet af.

annemarie bruiloft ervaren

Daar komt de bruidegom

Ik stond helemaal klaar in de woonkamer en Lucas kwam aan. Ik hoorde buiten onze bruiloftsgasten fluiten en klappen en ik was op van de zenuwen. Dankzij mijn vriendin Madelon Vink (ook onze bruidsfotograaf) die alle momenten van onze trouwdag heeft vastgelegd, had ik wat afleiding. De deurbel ging en voor mij begon de trouwdag toen echt.

Als bruid weet je zelf hoe je er uit zal zien maar wat je aanstaande aanheeft is een grote verassing. En zoals ik eerder al eens geschreven heb, houd ik niet van verassingen. Lucas wilde graag in een Italiaans pak trouwen, iets waarbij ik mijzelf geen voorstelling kon maken wat mij dus niet echt kon kalmeren in de aanloop naar het trouwen toe. De deur ging open en een prachtige bruidegom kwam binnen lopen! Ik weet echt niet meer wat ik toen dacht en voelde… het was fantastisch, dat weet ik wel!

Na onze eerste privé ontmoeting liepen Lucas en ik naar buiten. Iedereen klapte en er stonden ontzettend veel mensen voor het huis. Het was zo’n heerlijk gevoel, deze dag draait om de liefde tussen Lucas en mij en iedereen viert dat met ons, een fantastisch gevoel kan ik je vertellen!

annemarie bruiloft ervaren

Het burgerlijk huwelijk

Nadat wij iedereen gedag hadden gezegd, reden wij naar het Witte huis in Pijnacker toe voor het burgerlijk huwelijk. Wij kwamen aan en het carillon speelde ‘daar komt de bruid’. Toen wij toeterend het plein opreden werd er geklapt, mensen die boodschappen deden kwamen kijken en iedereen stond op het bordes op ons te wachten. Wow!

Wij gingen naar binnen en na ons kwamen ook al onze bruiloftsgasten het Witte huis in.  Iedereen zat op zijn plekje en de huwelijksceremonie kon beginnen. Ik werd door mijn stiefvader weggegeven aan Lucas. Wij hadden gekozen om binnen te komen op het liedje ‘Welcome to our family time’ van Phil Collins uit de Disney film Brother Bear (luister het maar eens en je begrijpt wellicht waarom). Nadat Lucas en ik officieel man en vrouw waren en de getuigen getekend hadden speelde Christiaan, een vriend van ons, een zelfgeschreven liedje. Dit liedje had Christiaan geschreven over het aanzoek dat Lucas mij gedaan had. Wij wilde dit graag met iedereen delen.

annemarie bruiloft ervaren

Nadat de huwelijksceremonie was voltrokken vond er een heuse balkon scene plaats. Iedereen had witte ballonnen en wij allebei een zwarte. Lucas en ik zeggen vaak tegen elkaar “I love you to the moon and back” en hier kwam voor ons de gedachten om ballonnen op te laten vandaan. De ballonnen zouden vliegen tot de maan en terug. Het was een prachtig moment waar we volop van hebben genoten.

De kerkelijke inzegening

Voordat wij naar de kerk gingen voor de kerkelijke inzegening van ons huwelijk maakte wij nog bruidsfoto`s in het Witte huis en bij een ophaalbrug in Nootdorp. Daarna reden we de dorpsstraat richting de dorpskerk van Nootdorp in en de kerkklokken luidde. Weer kippenvel en een heel erg bijzonder gevoel. Alles wat op die dag gebeurt draait om liefde. Ik zou elke dag wel een bruiloft willen bijwonen om zo de liefde met iedereen te vieren en te delen. Madelon Vink, als je nog een persoonlijke assistente zoekt, ik houd graag je reserve batterijen vast.

Alle gasten namen plaats in de kerk. Mijn vader en ik stonden klaar in de torenhal van de kerk. Lucas had mij ten huwelijk gevraagd op het liedje ‘Ik heb je lief’ van Stef Bos gezongen door René van Kooten. Wij hebben René van Kooten bereid gevonden dit liedje live voor ons te zingen! De dirigente van het koor waar ik in zing begeleide samen met de drummer en de bassist van het koor René, het was prachtig!

annemarie bruiloft ervaren

De kerkviering was een echt feest. Familieleden lazen Bijbelteksten voor en mijn stiefvader zong voor ons ‘Let it be’ op het verzoek van Lucas. De zegen ontvangen over ons huwelijk vond ik één van de bijzonderste momenten op onze trouwdag. Onze getuigen stonden achter ons en hadden een hand op onze schouders gelegd toen wij geknield de zegen van de dominee mochten ontvangen.

Na de kerkdienst feliciteerde iedereen ons en maakte wij met alle aanwezige bruiloftsgasten foto’s voor de kerk. Onze daggasten gingen naar Knus, onze feestlocatie, en wij gingen langs huis. Thuis maakte wij samen met onze hond Puck enkele trouwfoto’s.

Feest!

Wij kwamen aan bij Knus en er was een erehaag gevormd door onze daggasten. Hierna proosten wij op ons huwelijk en maakte onze familiefoto’s. We aten met onze daggasten en na het aansnijden van de bruidstaart en een kinderdisco kwamen alle gasten aan voor de feestavond. En een feestavond vliegt voorbij! Het einde van onze trouwdag kwam in zicht. Familie, vrienden en collega’s stonden in een cirkel om ons heen. Daar stond ik dan, als getrouwde vrouw, in de armen van mijn man.

‘I’ve had the time of my life, no I never felt this way before. Yes, I swear it’s the truth and I owe it all to you’.

 

Lucas en ik verlieten knus door een erehaag van onze bruiloftsgasten die sterretjes en kaarsen vast hadden. Wij stapten een boot in en vaarde weg. Op weg naar de rest van ons leven. Onze toekomst!